عمومی

نوبل ادبی کامو – سرخط نیوز

جایزه ادبی نوبل در آن روز در اکتبر 1957 به آلبر رسید و او را به یکی از مهم ترین شخصیت های ادبی قرن گذشته – و البته مردی مشهور و ثروتمند- تبدیل کرد. او البته خود را لایق این جایزه نمی دید و بارها به صراحت گفت که نویسندگانی مانند آندره مالرو شایسته این جایزه هستند.

روزنامه به روگر سرخط نیوز اعتماد به نفس او نوشت: «پدرش در یکی از نبردهای جنگ جهانی اول در سال 1914 مجروح شد، او آن را ندید و آنچه می دانست خاطراتی بود که سایر اعضای خانواده برای او تعریف کردند. مادرش در ژانویه 1960 هنوز زنده بود. همانطور که خودش می گوید در فقر بزرگ شد اما با حمایت برخی از معلمانش که او را پسری باهوش می دیدند.

او نوشتن آن را از اوایل دهه 1930 آغاز کرد و سپس گام های بعدی را در این راستا برداشت. راه او تا مدت ها ادامه یافت و رمان هایی چون «بیگانه» (1942) و «طاعون» (1947) و «سقوط» (1956) و سردبیری روزنامه کومبا، یکی از روزنامه های زیرزمینی که مقاومت را در سال 1385 برانگیخت. فرانسه.نتدی اینگی نازی‌ها) و جدال کیدل با جن پول سارتر و تولکه‌روهای و باستد، به لوبل رایز در کنین روز از ازی‌ها 1957 و و را به یک از تریرین فیرترین لیتری کرین باستر کرد – و فردی مدی مدی کردی -. کرد کرد. البته او خود را لایق این جایزه نمی دید و بارها صراحتا گفته بود که نویسندگانی مانند آندره مالرو شایسته دریافت این جایزه هستند.از بزرگترین نویسندگان آن زمان کتابی با عنوان اینهاست. دو نویسنده به فارسی ترجمه شده است و در بازار کتاب کشور موجود نیست و ارتباط بین آنها را به خوبی نشان می دهد و فعالیت ادبی او پشت سر گذاشته شده و دیگر نمی تواند چیزی درخور توجه بنویسد.

همان روزها در انترفتی گفت باد از نوبل ادبی Ehsaas Piri I’m getting old. البته او بعد از این جایزه عمر زیادی نداشت و در سال 1960 در یک حادثه رانندگی کشته شد و همه کسانی که او را می شناختند متاثر شد. او حتی زیباتر از چند وقت پیش مرگ و اندوه ناگهانی را مصداق بی رحمی و بیهودگی زندگی توصیف کرد. ریچارد کیمبر در کتاب «کار فلسفی» می نویسد: این موفقیت در رمان های او و در برخی مقالات از جمله داستان سیزیف (1942) بیشتر دیده می شود.

کارهای دیگر موفقیت آمیز نبودند. برخی از افکار فلسفی او ناشی از درک مسائل مربوط به مهارت یا مهارت او در بیان ادبی بود. و به اقل رحا و ازاد و نظام ردزری فلسوفی بیاتقد و بدبین بود. او در پی آن بود که به گونه ای فلسفه ورزی کند که با گفتگوی انسانی سازگار و مرتبط با دین باشد و بدون استفاده از اصطلاحات فنی بیان شود.

انتهای پیام